เชียงดาวในม่านหมอก – – – Chapter3 – – – Till we meet again

ตอนนั้นสองจิตสองใจว่าจะขึ้นยอดดอยเช้าวันกลับดีไหม เพราะว่าวันที่สองใช้ขาหนักมาก ใจนึงก็กลัวจะบอบช้ำ ถ้ายังหาเรื่องไปเสี่ยงเพิ่มอีก แต่อีกใจนึงก็อยากจะไปให้มันสุดทางไปเลย ทริปนี้เหลือแค่ทะเลหมอกอย่างเดียวก็จะสมบูรณ์แบบทุกอย่างแล้ว จริงๆมีอีกเรื่องที่กังวลคือกลัวฝนตก ดูพยากรณ์อากาศก่อนมาเค้าบอกมีฝน20% จะรอดไหมหนออีกวันเดียว ตอนกราบหมอน(จริงๆคือปลอกถุงนอน)ก่อนนอนเลยขอพรสิ่งศักดิ์สิทธิ์ว่าขอให้ฝนไม่ตก แล้วจะมุ่งมั่นตั้งใจขึ้นยอดดอยวันกลับเป็นการตอบแทน (เกี่ยวไหม แหะๆ)

เชียงดาวในม่านหมอก – – – Chapter2 – – – It’s a perfect day.

ตัดภาพมาที่เช้าวันใหม่ ตื่นตี ๔ กว่าๆ ร่างกายสดชื่นแจ่มใส นอนหลับสบายดี อากาศไม่หนาวเท่าที่โดนขู่มา แค่มีเรื่องตื่นเต้นนิดหน่อยตอนก่อนเข้านอน ได้ยินเสียงแปลกๆข้างเต๊นท์ เหมือนว่าเมื่อคืนจะมีคนมายืนฉี่อยู่ข้างๆ เพราะเต๊นท์เราอยู่ใกล้เต๊นท์กองกลางมากๆและค่อนข้างรก แต่อย่างน้อยก็ยังดีที่ไม่ฉี่เหนือเต๊นท์นะ เพราะพื้นที่ลาดเอียงมาไหลลงมาแน่ๆอะ -*-

เชียงดาวในม่านหมอก – – – Chapter1 – – – Nice to see you again, Doi Luang Chiang Dao

๒๕ พ.ย. ๒๕๕๙ ณ หน่วยพิทักษ์ป่าขุนห้วยแม่กอก ๑๔ ชั่วโมง คือเวลาโดยประมาณที่พวกเราใช้เดินทางมาถึงที่นี่ ๑๒ ชั่วโมงจากกรุงเทพฯถึงเชียงดาว และต่อรถกระบะเข้ามาอีกประมาณ ๒ ชั่วโมง พี่เอก หัวหน้าทัวร์แคมป์ลูกหมู ตัดสินใจให้เราพักกินอาหารกลางวันกันตรงนี้เลย เพราะเวลาก็ล่วงเลยมาใกล้เที่ยงเต็มที และเป็นการกำจัดน้ำหนักที่ต้องแบกไประหว่างเส้นทางเกือบๆ ๘ กิโลที่ต้องเดินในอีกไม่กี่อึดใจนี้ด้วย เราเดินไปเข้าห้องน้ำ หวังจะล้างมือล้างหน้าจากฝุ่นดินแดงที่เราต้องผ่านมายี่สิบกว่ากิโล แต่สิ่งที่เห็นจะทำให้คุณทึ่ง เอ้ย! ไม่ใช่ละ คือเราเจอสิ่งที่เราหวังจะมาตามหาจากทริปนี้…ที่หน้าห้องน้ำ… ตั้งแต่ยังไม่ออกเดินซักก้าวด้วยซ้ำ

พักใจ ไม่พักกาย ณ ดอยหลวงเชียงดาว +++ Chapter3 +++ เอาชนะความกลัว

เราเริ่มออกเดินอีกครั้งด้วยความเร็วที่ไม่มาก แต่สม่ำเสมอ เดินไปเรื่อยๆ เรื่อยๆ เพียงไม่นานนักก็เจอกับสมาชิกกลุ่มแรกที่มาปักหลักรออยู่ บริเวณนั้นร่มรื่นดีมาก และเวลาก็เหมาะสมดี พวกเราเลยตกลงที่จะกินข้าวกลางวันกันตรงนั้น ระหว่างนั้นสมาชิกที่ตามหลังเราก็ทยอยเดินมาทันและจับกลุ่มกันนั่งกินอาหาร

พักใจ ไม่พักกาย ณ ดอยหลวงเชียงดาว +++ Chapter2 +++ อุปสรรค

เรียกได้ว่าทริปนี้เป็นทริปแรกในชีวิตที่ต้องไปอยู่กินในป่าแบบจริงๆจัง กินนอนบนนั้น ไม่มีร้านค้าหรือสิ่งอำนวยความสะดวกใดๆทั้งสิ้น แค่การที่เราต้องแบกอาหารไปกินกลางทางก็ทำให้เราตื่นเต้นได้แล้ว เพราะทุกครั้งที่เดินป่า เราก็จะหวังฝากท้องไว้กับร้านค้าข้างทางเกือบทุกครั้งไป เฉกเช่นทุกครั้งที่ก้าวเดินไปในเส้นทางธรรมชาติ เราเดินโดยไม่รักษาระดับการหายใจของตัวเองให้ดี…รีบเดินมากเกินไป เพียงไม่นานเกินรอลมหายใจที่เข้าออกก็เริ่มผิดจังหวะ ปริมาณออกซิเจนที่เข้าสู่ร่างกายเริ่มไม่สัมพันธ์กับจำนวนออกซิเจนที่กล้ามเนื้อต้องการเพื่อใช้ในการเคลื่อนไหว พอเราเริ่มรู้ถึงอาการผิดปกติที่เกิดขึ้น ก็พยายามเดินให้ช้าลง หายใจให้ช้าลง อนิจจาร่างกายน้อยๆที่อ่อนแอของธัญลักษณ์ก็ยังไม่สามารถจะปรับตัวได้ทัน สุดท้ายมันก็ต้องยอมแพ้ต่อเสียงประท้วงนั้น ขอหยุดพักสักหน่อย เพราะถ้าก้าวเดินต่อไปอีกคงต้องล้มลงไปในก้าวใดก้าวหนึ่งเป็นแน่แท้ การที่ได้หยุดพักครั้งนั้น ก็ทำให้เราได้คิดอะไรหลายๆอย่างนะ

พักใจ ไม่พักกาย ณ ดอยหลวงเชียงดาว +++ Chapter1 +++ เริ่มออกเดินทาง

ออกเดินทาง พฤหัสที่ 22 มกราคม 2015 นัดกันที่บิ๊กซีสะพานควาย… ด้วยความงกวันลา วันนั้นเลยแหกขี้ตาตื่นไปทำงานแต่เช้า เพื่อที่จะออกจากที่ทำงานก่อนเวลา และกลับบ้านมากินข้าว/อาบน้ำ/แปรงฟัน ให้เรียบร้อย ก่อนออกเดินทางฝ่ารถติดไปยังจุดนัดพบ เรียกได้ว่าพอก้าวเท้าขึ้นรถเมื่อไหร่ก็พร้อมจะเข้าสู่นิทรารมย์ได้ทันทีไม่ต้องเตรียมตัวอะไรเพิ่มอีกแล้ว นี่ล่ะหนาชีวิตมนุษย์เงินเดือนตัวน้อยๆ วันลา(ตอนนั้น)ก็มีไม่มาก แต่ก็ยังอยากจะเที่ยว สิ่งที่ต้องแลกเพื่อให้ได้มาเพื่อสิ่งที่ต้องการ ก็คือความเหนื่อยล้ากว่าคนทั่วไป แต่ทำไงได้ล่ะ ใจมันรักก็ต้องทนกันไป

พักใจ ไม่พักกาย ณ ดอยหลวงเชียงดาว +++ Chapter0 +++ Beginning of the trip

เราตกหลุมรักเขาเข้าแล้ว… เอ้ย! ภูเขาๆ ไม่ใช่เขา … เอ๊ะ หรือว่าเขาน่ะถูกแล้ว @_@ เราชอบดูรีวิวของคนที่เคยไปเที่ยวมา เห็นทิวเขาที่ลดหลั่นไปสุดลูกหูลูกตา จากมุมมองที่สูงเทียมเมฆ มันรู้สึกอิ่มเอมใจและอยากไปสัมผัสความรู้สึกแบบนั้นสักครั้ง(หรือหลายๆครั้ง) บางทีก็ไม่ได้เจียมสังขารตัวเองเลย ไปเที่ยวแต่ละครั้ง แค่เดินขึ้นเนินเล็กๆเป็นระยะทางซักร้อยสองร้อยเมตรก็เหนื่อยแล้ว ยาวกว่านั้นหน่อยก็จะยิ่งออกอาการ บางครั้งถึงกับหอบ หายใจไม่ทันเลยทีเดียว ครั้งที่แย่ที่สุด คือนั่งลงกับพื้น ไปต่อไม่ไหวแล้ว หายใจไม่ทัน แน่นหน้าอก เหมือนจะตายให้ได้เลย แต่ว่าพอผ่านเหตุการณ์เลวร้ายแต่ละครั้งไป ก็พยายามจะพาตัวเองไปลำบากแบบเดิมๆอีก…ไม่รู้จักเข็ดนะ กับอีกสถานที่นึงก็เช่นกันดอยหลวงเชียงดาว… Read more “พักใจ ไม่พักกาย ณ ดอยหลวงเชียงดาว +++ Chapter0 +++ Beginning of the trip”