ปุบปับทัวร์ ทริปหนีกรุง ไปซ้อมเทรลที่น้ำตกสามหลั่น

วันก่อนบ่นว่าเบื่อๆ อยากเข้าป่า แต่ช่วงนี้ไม่มีทริปเลย เพราะว่าวันลาก็เตรียมไว้กับทริปยาวที่วางแผนไว้ปลายปี แล้วอยู่ๆก็มีคนชวนเข้าป่าไปซ้อมเทรลใกล้ๆกรุงเทพฯ ไปเช้าเย็นกลับ ไม่ต้องลางาน ดีงามมากมาย แต่ทั้งหมดนี้ต้องแลกมาด้วยการตื่นเช้ามากเพื่อให้ไปถึงตอนที่แดดไม่ร้อนจนเกินไป

เราเดินทางไปถึงอุทยานแห่งชาติน้ำตกสามหลั่นตอนเกือบๆ8โมงเช้า เลือกวิ่งไปตามเส้นน้ำตก (เส้นสีเหลือง) ผ่านน้ำตกโตนรากไทร น้ำตกโพธิ์หินดาด อ่างเก็บน้ำสามหลั่น น้ำตกสามหลั่น และวนกลับมายังศูนย์บริการนักท่องเที่ยว รอบหนึ่งระยะทางประมาณ 4 กม. ตอนแรกก็คิดว่าจะชิล เพราะว่าเป็นเขาไม่สูงมาก เลยเลือกใส่กางเกงขาสั้น เสื้อแขนสั้น เพราะอากาศน่าจะร้อนมาก ยังคิดเลยว่าจะวิ่งวนเล่นๆหลายๆรอบหน่อยให้คุ้มกับที่ต้องเดินทางมาสองชั่วโมง แต่ที่ไหนได้ ทางมันไม่ได้ง่ายอย่างที่คิด ช่วงแรกๆเป็นทางขึ้นยาวๆ ทางเป็นหินก้อนใหญ่ๆ ไม่สามารถวิ่งได้ บางช่วงที่ชันน้อยหน่อยก็จะรก มีกิ่งไม้เกะกะริมทางบ้างประปราย แต่ก็จะมีช่วงที่วิ่งได้สลับๆกันไป ให้ได้ซ้อมทั้ง uphill และ downhill วิ่งจนใยแมงมุมเต็มหน้าและแขนขา เส้นทางถือว่าค่อนข้าง technical นะ ถ้าคนที่อยากซ้อมความเร็วอาจจะไม่ชอบ เพราะไม่ได้วิ่งยาวๆ แต่สำหรับเราที่ปกติวิ่งไม่เร็วมาก ขอแค่ได้ซ้อมในสภาพแวดล้อมที่หลากหลาย ให้ได้ฝึกตัวเองหลายๆแบบก็ถือว่าสนุกดี ตรงอ่างเก็บน้ำกับน้ำตกสามหลั่นก็วิวร่มรื่นดี ขนาดไม่ใช่หน้าน้ำแต่ว่าอากาศตรงนั้นค่อนข้างเย็น ถ้ามาหน้าฝนคงได้บรรยากาศไปอีกแบบเลย ถ้ามีโอกาสก็อยากไปอีกนะ 🙂

อ่างเก็บน้ำสามหลั่น เงียบสงบ ร่มรื่น ตอนไปไม่มีคนเลย
น้ำตกสามหลั่น ที่ไม่ค่อยจะมีน้ำ
เจอคนโง่นั่งตากแดด หลังจากไปแย่งที่ผีเสื้อ แล้วพยายามจะให้มันมาตอมตัวแต่มันไม่ยอมตอม -*-

วิ่งครบรอบก็ออกมาเติมพลังงาน + ตุนเสบียง เตรียมเข้าไปลุยในป่าอีกรอบ ตอนแรกว่าจะวิ่งวนซ้ำเส้นทางเดิม แต่เห็นว่ามีวิ่งไปที่อีกหน่วยพิทักษ์อุทยาน (ซับปลากั้ง) ตรงนั้นมีอ่างเก็บน้ำด้วย คราวนี้เราเลยเลือกไปอีกเส้นทางนึง เริ่มออกวิ่งตอนเกือบๆ11โมง ย้อนกลับไปทางอ่างเก็บน้ำสามหลั่น และด้วยการวิ่งตอนตะวันสายโด่ สิ่งที่พบเจอคือแดดอันร้อนนรก ไม่เข้าใจว่าขนาดไม่ได้คบชู้กับใครทำไมเราต้องมาเจออากาศร้อนเหมือนกับตกกระทะทองแดงด้วยนะ โลกนี้ไม่ยุติธรรมเลย แต่ก็ได้แต่ทำใจกับโชคชะตาของตัวเองแล้วก็เดินๆวิ่งๆต่อไป ทางช่วงแรกจะขึ้นเขายาวๆเลย แต่ทางวิ่งได้ ไม่เป็นหินน้ำตกเหมือนลูบตอนเช้า ผ่านไปซักพักจะเจอป่าไผ่ที่ใหญ่มากและสวยมาก แต่ก็ร้อนมากเช่นกัน ไหนๆก็ร้อนแล้วเลยหยุดแวะถ่ายรูปเล่นซักหน่อย 😛

พ้นป่าไผ่ไปไม่นานก็จะถึงจุดสูงสุด แต่ไม่แน่ใจว่าใช่ยอดเขารึเปล่า elevation มันประมาณ 157 เมตรเอง แต่ว่าหลังจากนั้นก็คือลงเขาชันๆยาวๆกิโลเมตรกว่าๆ ใครขาซิ่งมาเจอเส้นนี้ก็คงฟินนะ แล้วหลังจากนั้นเราก็จะมาเจอจุดหมายปลายทาง อ่างเก็บน้ำซับปลากั้ง จริงๆเลยจากอ่างเก็บน้ำไปประมาณ 500 เมตร จะเจอหน่วยพิทักษ์อุทยาน แต่เนื่องด้วยเราไม่เคยมาเลยไม่รู้ ก็เลยนั่งพักกินอาหารกันตรงนั้น ก้อนหินนี่อุ่นเชียว เหมือนได้ซาวน์น่าก้น -*- เส้นทางจากอุทยานมาถึงอ่างเก็บน้ำนี้ประมาณ 4 กม.

 

ขากลับก็วนนกลับมาถึงตรงป่าไผ่ เราไม่ได้กลับทางอ่างเก็บน้ำสามหลั่นแล้ว แต่ว่าวนกลับไปทางน้ำตกโพธิ์หินดาดแทน อากาศร้อนมากๆ แต่ไม่ได้รู้สึกร้อนกว่าตอนขาไปแล้วเพราะเหมือนมันจะร้อนขั้นสุดแล้ว คนข้างๆที่ตอนแรกวิ่งเร็วๆก็กลายเป็นคุณลุงเดินกะย่องกระแย่ง ฮ่าๆๆ สังขารเป็นสิ่งไม่เที่ยงก็แบบนี้แหละนะ พอกลับออกมาถึงอุทยานก็วิ่งทางถนนไปต่ออีกเกือบๆกิโล หวังจะไปฝากท้องร้านค้าสวัสดิการของอุทยาน แต่ว่าร้านมีแต่เครื่องดื่มและของใช้ เลยได้แค่กินพอประทังชีวิต แล้วค่อยออกไปหากินแถวๆวัดพระพุทธฉาย เป็นอันจบการซ้อมอันแสนร้อนระอุแต่เพียงเท่านี้จ้า ♥

ปูลู วิ่งตอนหน้าร้อนให้ระวัง dehydration กันด้วยนะครัช จิบน้ำบ่อยๆ เช็คระดับการเต้นหัวใจดีๆ ถ้ามันขึ้นสูงเกินไปก็ชะลอลงหน่อยเนาะ วิ่งช้าๆแต่อยู่วิ่งด้วยกันไปนานๆดีสุด แย่

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s