เล็กน้อย แต่ยิ่งใหญ่

วันนี้มีเรื่องราวเกิดขึ้นด้วยล่ะ
เรื่องราวเกิดขึ้นขณะเรากำลังเดินจาก BTS สยาม มุ่งหน้า CTW
ท่ามกลางวณิพกที่นั่งกระจัดกระจายเต็มทางเดิน
มีคุณลุงคนหนึ่งนั่งขดตัวเงียบๆอยู่ที่มุมทางเชื่อมระหว่างสะพานลอยกับ sky walk
สายตาคุณลุงอิดโรย เหนื่อยอ่อน แต่ก็ทะนงเกินกว่าจะแบมือขอเงินเฉกเช่นผู้คนรอบข้าง
เด็กสาวคนหนึ่งสะดุดสายตากับคุณลุงคนนั้น แต่ก็ยังก้าวท้าวเดินต่อไปตามสายธารแห่งผู้คนในเวลาเที่ยงเศษ
ในใจเธอมีคำถามมากมาย
คุณลุงคือใคร? ใช่วณิพกหรือไม่? เหตุใดจึงมานั่งตรงนี้? หรือเป็นมิจฉาชีพในรูปแบบใหม่?
และ…คุณลุงต้องการความช่วยเหลือหรือไม่?

เธอได้แต่คิด และเหลียวหลังมองชายชราที่ยังคงนั่งอยู่ที่เดิม แต่เท้าของสาวน้อยก็ยังคงก้าวต่อไป
ก้าวไปเรื่อยๆ เรื่อยๆ
ไกลจนภาพของคุณลุงคนนั้นลาลับไปจากสายตา
แต่ภาพของคุณลุงยังคงติดตรึงในหัวใจ
ระยะทางที่เพิ่มมากขึ้น ทว่าความรู้สึกนั้นทวีความรุนแรงมากขึ้น
มากจนเธอต้องหยุดและหันหลังกลับเพื่อเดินไปหาคุณลุง…
ระหว่างทางเดินกลับไป สายตาได้เหลือบมองเห็นวณิพกที่แต่งตัวเป็นเด็กนักเรียนมัธยม กำลังนั่งเล่นเครื่องดนตรี
มีผู้คนแบ่งเศษเงินให้พวกหล่อนมากมาย
จะมีใครบ้างไหมที่สังเกตแบบฉัน ว่าจริงๆแล้วหล่อนห่างไกลจากคำว่าเด็กยากไร้มากๆ
ทรงผมที่ซอยอย่างเข้ารูป และสีผมน้ำตาลแซมที่ผิดกฎโรงเรียนทั่วไปอย่างแน่นอน
ยังไม่นับรวมถึงใบหน้าที่มีร่องรอยผ่านการเดินทางของกาลเวลา
ช่างเถอะ ฉันคิดในใจ นี่คงเป็นวิธีทำมาหากินแบบหนึ่ง
แล้วคุณลุงล่ะ กำลังทำมาหากินอยู่รึเปล่า ฉันกำลังจะได้รู้ในอีกไม่กี่วินาทีข้างหน้าแล้ว



“คุณลุงมานั่งทำอะไรตรงนี้คะ”
“ลุงนั่งเฉยๆ ไม่ได้มาทำอะไร”
????????
หลังจากนั้นบทสนทนาก็หลั่งไหลเข้ามา ทำให้สาวน้อยคนนั้นได้ทราบว่า คุณลุงนั่งรถไฟฟรีมาจากบ้านที่พิษณุโลก เริ่มเดินเท้ามาจากสนามหลวงตั้งแต่เช้า มาถึงสยามตอนกลางวัน รู้สึกเหนื่อยเลยนั่งพัก และจะเดินไปเรื่อยๆเพื่อตามหาคนรักที่หายตัวไป คนรักของคุณลุงสติไม่ดีนัก แจ้งตำรวจแล้วแต่ก็ไม่มีความคืบหน้า
T_T
“แล้วลุงหิวไหมคะ เดี๋ยวหนูพาไปซื้อของกินนะ”
แล้วคุณลุงก็เดินตามมา…
เมื่อเธอเสนอจะซื้อหมูปิ้งให้และถามว่าต้องการหมูปิ้งกี่ไม้
คำตอบที่ได้รับมันทำให้เธออึ้ง….
1 ไม้….ก็พอ
รู้ทั้งรู้ว่าหิวอยู่ แต่ด้วยความเกรงใจหรืออะไรก็แล้วแต่ มันทำให้คุณลุงไม่กล้าพูดไปมากกว่านั้น
ถ้าไม่จำเป็นจริงๆคุณลุงคงไม่อยากจะรับความช่วยเหลือด้วยซ้ำ
แต่เธอก็ซื้อหมูปิ้งให้คุณลุง 3 ไม้ และข้าวเหนียว 1 ห่อด้วย ^^
และต้องขอบคุณแม่ค้าและลูกค้าที่กำลังรอคิวอยู่ ที่แทรกคิวให้คุณลุงก่อนเพราะเห็นคุณลุงหิวด้วยค่ะ
ไปถึงรถเข็นขายน้ำผลไม้…
ร้านนี้มีน้ำผลไม้หลายชนิดให้เลือก
แต่เช่นเคย…คุณลุงเลือกที่จะรับแค่น้ำเปล่าธรรมดา 1 ขวดเท่านั้น
คุณลุงและเด็กสาว(แก่)คนนั้นก็ร่ำลากันที่หน้าร้านน้ำนั่นเอง
พร้อมกับแลกเปลี่ยนคำขอบคุณ กับคำอวยพรให้คุณลุงพบเจอสิ่งที่ตามหา…

คุณลุงจะเดินทางไปอีกไกลแค่ไหน… จะมีอาหารตกถึงท้องในมื้อเย็นรึเปล่า…
เป็นคำถามที่ไม่มีคำตอบ…
แต่ชีวิตก็ต้องดำเนินต่อไป…

สุดท้ายแล้วไม่มีใครรู้หรอกว่าเรื่องราวที่คุณลุงเล่านั้นเป็นจริงหรือไม่
แต่คุณลุงก็ทำให้หัวใจของคนๆนึงพองโตไปทั้งวัน

มีคนบอกว่า การให้โดยไม่หวังผลตอบแทนนั้นมันดี
เราว่าไม่ใช่หรอก
มันดีมากๆต่างหากล่ะ ^_____^
นอกจากนั้น จริงๆแล้วก็ไม่ใช่ว่าไม่ได้รับนะ เราได้รับผลตอบแทนโดยไม่ตั้งใจด้วย
มันคือสิ่งที่เรียกว่า ความสุข ความอิ่มเอมใจยังไงล่ะ…
ใครว่าเราไปช่วยเค้าฝ่ายเดียว เค้าก็ช่วยให้เรามีความสุขด้วยเนาะ
ขอบคุณคุณลุงมากๆเลยนะคะ

ใครที่อ่านมาถึงบรรทัดนี้แล้ว ลองทำอะไรเล็กๆน้อยๆเพื่อคนอื่นดูนะคะ
แล้วคุณอาจจะพบว่า ผลของมันยิ่งใหญ่เกินกว่าที่จะคาดได้เชียวล่ะ ^^

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s