MyUKDreamTrip : CHxxMFC02 สิ้นสุดการรอคอย

ภาพตัดมาที่วันเสาร์ที่ 22 Feb 2014 ประมาณสิบโมงเราก็เดิน slow life พาซันนี่ออกจากโรงแรมเพื่อไปดูบอลเวลา 12:15

วันนี้เป็นวันซันนี่จะได้เจอป่ะปี๊แล้ว ซันนี่น่าจะตื่นเต้นมาก แต่พูดแสดงออกไม่ได้เพราะไม่มีปาก ไม่เป็นไรหม่ามี๊เข้าใจซันนี่นะจ๊ะ

ระยะทางระหว่างโรงแรมไปยัง Riverside Stadium ประมาณ 1 กิโลเมตร วันนั้นอากาศดีเดินไปไม่เหนื่อยเลย (feels like -1 c T_T)

Screenshot_2014-02-21-07-08-08

เดินไปซักพักเริ่มเห็นผู้คนรายทางมากขึ้น แม้เค้าจะไม่ได้แต่งตัวเวอร์วังเต็มยศเหมือนนัดที่ไปดูแมนฯยูฯแต่เราก็ดูออกว่าเค้ากำลังมีจุดมุ่งหมายเดียวกันกับเรา มีทั้งวัยรุ่น เด็ก หรือแม้กระทั่งคนแก่พากันเดินข้ามถนนเพื่อมาดูบอลนัดนี้ เห้ยนี่มันบอลท้องถิ่นขนานแท้ ที่ supporter เป็นชาวบ้านที่ผูกพันกับทีมจริงๆ มันดีอะ นัดที่ไปดูแมนฯยูฯให้ความรู้สึกสุดยอดแบบว่ามันยิ่งใหญ่ นัดนี้ก็สุดยอดในแบบอบอุ่นหัวใจ สุดยอดเหมือนกันแต่คนละอารมณ์ มาทริปนี้ดีจังเลยได้ประสบการณ์หลายๆแบบ 🙂 🙂 🙂 🙂

20140222_142524
มุดอุโมงค์ใต้ highway ไปยังสนาม

20140222_112857

พอไปถึงสนามก็ยังเหลือเวลาเราเลยเดินวนรอบสนามเล่นรอบนึง เจอรถของกลุ่มแฟนบอลลีดส์ด้วย ตื่นเต้น (จะตื่นเ้ต้นทำไม) เสียดายนัดนี้เค้าไม่มีขาย match day scarf เลย ไม่งั้นไม่พลาดที่จะซื้อสะสมแน่ๆ กลับมาดูรูปแล้วก็งงๆนะว่าไม่ค่อยถ่ายบรรยากาศมาเลย สงสัยเพราะใจมัวจดจ่อกับคนที่น่าจะอยู่ในสนามแล้วมั๊ง ว่าแล้วก็รีบเข้าไปดูดีกว่า

DSC04225

พอเข้าไปนั่งประจำที่แล้วก็เห็นนักเตะกำลังวอร์มกันอยู่ เราไม่รอช้าควักเลนส์เทเลขึ้นมาส่อง หาอยู่ซักพักเราก็เจอจนได้ ในที่สุดเราก็พาลูกมาเจอพ่อของลูกตัวเป็นๆแล้ว ปลื้มปริ่ม น้ำตาจะไหล ก่อนหน้านี้หลายเดือนเรากังวลมาตลอดว่าถ้ามาถึงแล้วนัดนี้นังวู้ดเกตมันไม่ได้ลง หรือไม่แม้แต่จะโผล่หน้ามาเป็นตัวสำรองเลยเราจะทำยังไง ถึงกับคุยๆไว้ว่าถ้าเป็นอย่างนั้นจริงๆเราคงได้เผาสนามแน่ๆ 😛 ได้แต่ฝากความหวังไว้กับโชคชะตา และวันนี้เราก็ได้รับของขวัญที่ยิ่งใหญ่ นังวู้ดเกตหายเจ็บได้ลงเล่นเป็นตัวจริง นอกจากนั้นยังได้เป็นกัปตันอีกด้วย คือร้อยวันพันปีไม่ค่อยจะเห็นได้เป็นกัปตัน แต่วันนี้เหมือนว่าฟ้าจะรู้ว่าเป็นฟุตบอลนัดที่สำคัญมากของคนๆนึง เลยดลใจให้ผู้จัดการหน้ามืดตามัวให้นังวู้ดเกตเป็นกัปตัน ฮ่าๆ

20140222_120105
ซันนี่ถ่ายรูปกับป่าปี๊ แต่กล้องมือถือไม่เป็นใจซันนี่เลยเบลอ

 

DSC04235
ไม่ทันฟังว่าใครมา คนปรบมือต้อนรับกันทั้งสนาม แต่ดูแล้วคล้ายท่านเซอร์ บ็อบ เลยเนาะ

 

DSC04224
ประกาศรายชื่อผู้เล่น

 

20140222_122848

 

ไม่รู้จะบรรยายถึงความตื้นตันยังไงดีเมื่อเราเห็นวู้ดเกตเดินนำลูกทีมลงสนาม แลกธงกับกัปตันทีมลีดส์ และนำลูกทีมจับมือกับนักฟุตบอลทีมคู่แข่ง จริงๆเราถ่ายคลิปไว้ด้วยล่ะแต่หาไม่เจอแล้วสงสัยเผลอลบไป เสียดายมากแต่ไม่เศร้านะ เพราะมันได้ถูกบันทึกไว้ในก้นบึ้งในความทรงจำเราตลอดไปแล้วล่ะ ^^

 

DSC04277
กัปตันเท่จังเลย
DSC04281
มีชี้โบ๊ชี้เบ๊

 

DSC04267
อีตาเบอร์ 5 ลีดส์ มาโอบเค้าได้ยังไงเนี่ย ขออนุญาตรึยัง เราก็อยากโอบบ้างนะ

 

DSC04258
แอบถ่ายแฟนบอลลีดส์

 

20140222_133825

 

บอกตรงๆว่าไม่ค่อยตั้งใจดูเกมส์ซักเท่าไหร่ เพราะมัวแต่ส่องกองหลัง ฮ่าๆ บางจังหวะทีมพาบอลขึ้นไปหน้าปากประตูคู่แข่งแล้ว แต่สายตาของเรายังคงจับจ้องอยู่ที่ center half กัปตันทีมคนนี้ มันเป็นมุมมองที่ผู้ชมทางทีวีไม่มีวันได้เห็น แอคชั่นของผู้นำทีมที่คอยสั่งการลูกทีมอยู่ตลอดเวลา ว่าให้เคลื่อนไหวไปไหนหรือใช้แผนการอย่างไร รวมถึงกระตุ้นให้กำลังใจทีมด้วย ดูดีมากๆ เท่ที่สุดเลยอะ ทำให้ฟุตบอลนัดนี้เป็นการดูฟุตบอลนัดที่ประทับใจที่สุดในชีวิตของเรานัดนึงเลย  ทุกอย่างดีงามเหมือนฟ้าเป็นใจ *0*

ท้ายเกมส์เราแอบละสายตาไปสนใจเกมส์นิดนึง เพราะเกมส์สนุกมากๆ มีจังหวะลุ้นกันหลายจังหวะทั้งสองทีมเลย มีจังหวะนึงที่ลุ้นมากจนทุกคนยืนขึ้นหมดแต่ปรากฎว่ายิงไม่เข้า เรานี่กุมขมับเลย ส่วนฝรั่งแถวถัดจากเราออกอาการเสียดายจนตกเก้าอี้เลย ฮ่าๆ คือบรรยากาศมันเข้มข้นมากจริงๆ ตั้งแต่เกิดมาไม่เคยเห็นใครเชียร์บอลจนตกเก้าอี้มาก่อน

แต่งานเลี้ยงย่อมมีวันเลิกรา จมเกมส์ก็เสมอกันไป 0-0 ก่อนหน้านี้เราเคยมีความคิดว่าจะทำป้ายเขียนว่า I ♥ Woodgate แล้วเอามาชูในสนาม แต่พอถึงเวลาก็เปลี่ยนใจ เพราะถ้าเราทำแบบนั้นก็แปลว่าเราเป็นแฟนคลับคนนึง แต่ตอนนั้นเรานั่งอยู่ในฐานะแฟนของวู้ดเกตต่างหาก แฟนมาดูแฟนเตะบอล ทำไมจะต้องไปทำอะไรให้เหมือนแฟนคลับด้วยใช่ไหม >////<

 

DSC04336
กัปตันปรบมือขอบคุณกองเชียร์

 

 

DSC04348

 

เราเดินออกจากสนามด้วยความสุข เจอรถโค้ชของนักเตะจอดรออยู่ ผู้คนมากมายยืนรอเพื่อจะสัมผัสกับนักเตะที่เขารักอย่างใกล้ชิด เรายืนตรงนั้นชั่วขณะหนึ่งแล้วความรู้สึกบางอย่างก็ก่อตัวขึ้นมา รอยยิ้มและความสุขที่เกิดขึ้นกับเราในตอนนั้นมันเกินกว่าจะบรรยายออกมาเป็นตัวอักษรได้ และขณะนั้นเองเราก็ตัดสินใจอะไรบางอย่างได้พร้อมกันกับสองเท้าที่ก้าวเดินออกมาจากบริเวณนั้นกลับสู่โลกแห่งความเป็นจริง เธอจะอยู่ในใจฉันตลอดไป…นังวู้ดเกตกระดูกยุง ♥

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s