MyUKDreamTrip : CH3 เจ้าชายขี่ม้าขาวนั้นมีอยู่จริง

ย้อนกลับไปเมื่อหลายเดือนก่อนเดินทาง….

…ไอซ์ๆ พี่จะไปอังกฤษปีหน้า เครื่องแลนด์ห้าโมงกว่า เวลานี้โอเคไหม ช่วงนั้นอุณหภูมิเป็นไง
…ไอซ์พี่ซื้อรองเ้ท้าแบบนี้มา ถ้าเจอฝนจะโอเคมะ
…ไอซ์มีซิมโทรศัพท์ยี่ห้อไหนแนะนำเปล่า

ฯลฯ

คำถามมากมายหลั่งไหลพรั่งพรูไปที่รุ่นน้องคนหนึ่งที่ไปเรียนต่อที่ลอนดอน ซึ่งไอซ์ก็ตอบมาอย่างเต็มใจ และประโยคที่ทำให้ป้าแก่ๆคนนี้อุ่นใจมากที่สุดก็คือ

“ถ้ามาถึงกลัวมืดไปไหนไม่ถูก เดี๋ยวไอซ์ไปรับพาไปส่งในเมืองได้ค้าบ….”

รอดตายแล้วตรู โวะโฮะๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ


06 Feb’14 @ CP2 London Heathrow International Airport

20140206_191726
บอกเลยว่าถ้าไม่ได้น้องชายสุดหล่อคนนี้ เราต้องใช้เวลามากกว่านี้อีกไม่ต่ำกว่า 2 ชั่วโมงแน่ๆ เผลอๆอาจหลงทางจนไปที่พักไม่ถูกเลยก็เป็นได้

น้องช่างแสนดี ไหนจะเรียน ไหนจะทำงานพิเศษ พอมีวันหยุดกับเค้าบ้างก็ต้องมารับเราถึงสนามบิน พาไปซื้อตั๋ว express (จริงๆจากสนามบินสามารถนั่ง tube ไปลงที่ King’s Cross ที่เป็นสถานีที่ใกล้ที่พักเรามากที่สุดเลย แต่ด้วยความซวย วันนั้น tube strike เลยวิ่งไม่ครบเส้นทาง) พานั่งรถไฟ พาซื้อ Oyster card พาย้ายขบวนรถไฟ (เพราะเส้นทางเดินรถเปลี่ยนตลอดเวลาเนื่องจากการ strike ต้องฟังประกาศตลอดซึ่งวันแรกเดี๊ยนฟังไม่ออกเลย) พาไปหาที่พัก (จองเองแล้วก็ไม่รู้ทางอีกต่างหาก) คีย์การ์ดมีปัญหาก็ไปถามให้ แล้วยังลากกระเป๋าตั้งแต่สนามบินไปส่งถึงห้องเลยทีเดียว สอนกระทั่งการใช้ฮีตเตอร์ (เกิดมาไม่เคยใช้) ซึ้งมากกกกกกก กอไก่หลายตัวเลย

<การนับชั้นที่อังกฤษจะไม่เหมือนเมืองไทย ที่ไทยชั้นล่างสุดคือชั้น 1 แต่ที่นั่นจะเป็นชั้น G และห้องของอิชั้นอยู่ชั้น 2 นึกว่าจะขึ้นไปสบายๆชั้นเดียว ไม่ค่ะ ต้องขึ้นไปอีก 2 ชั้นกว่าจะถึงชั้น 2 ฮ่วย!>

ยังๆ ความดีงามของไอซ์ยังไม่จบเท่านั้น ตอนนั้นน่าจะเวลาประมาณสามทุ่มแล้ว ซิมโทรศัพท์ยังไม่ซื้อ ข้าวเย็นก็ยังไม่กิน แต่สุดสวยเลือกที่จะไปไหนก่อนรู้ไหม ไปถ่ายรูปที่ Platform 9 3/4 จ้า อยากเป็น Harry Potter เหรอ เจริญมาก…

ไอซ์ไม่ด่าแถมพาไปอีกต่างหาก เย่ 😉


06 Feb’14 @ CP3 London King’s Cross railway station

เห้ยมันเหมือนในหนังสือเลยอะ เดินไล่ platform ไปเรื่อยๆ ก็เจอรถเข็นอยู่ระหว่าง platform 9 กับ 10 กรีดร้อง ไม่ใช่อะไรนะพอดีมีเจ้าหน้าที่คุมอยู่ แล้วเค้าหล่อมาก ฮ่าๆๆ เราก็ไปยืนต่อคิวชะนีเกาหลีหรือญี่ปุ่นไม่รู้ ซักพักนึงก็ถึงคิวของเรา ปลื้มปริ่มมากอ่า (แต่ทำไมดันไม่ทะลุนะ เราควรจะทะลุเข้ากำแพงไปเลยนี่นา ฮือๆๆๆ) นี่คืออีกความฝันของเราที่ไม่เคยคิดว่าจะทำได้มาก่อน แต่ก็ได้ทำแล้ว ยกความดีความชอบให้ไอซ์ เย่

DSC02381_

จากนั้นก็พาไปกินข้าวเย็น (เวลาสี่ห้าทุ่ม) ฝ่าการจราจรที่ต้องเปลี่ยนสายรถไฟเป็นว่าเล่นเพราะพี่แกอยากจะหยุดวิ่งสถานีไหนก็หยุดซะงั้น ต้องวิ่งวุ่นต่อรถจนงงไปหมด (แน่นอนว่าเราทำหน้าที่เดินตามอย่างเดียว) สุดท้ายก็ได้ไปกินเป็ดย่างที่ four seasons หรูตั้งแต่มื้อแรกเลย ถ้ามาเองก็คงมาไม่ถูก ปลื้มปริ่ม

20140206_224850
ความฉุกละหุกของชีวิตวันแรกบนแผ่นดินสหราชอาณาจักรยังไม่จบลงเท่านี้ ไปซื้อซิมครัช พอใส่ซิมแล้วต่อเน็ตไม่ได้ เฮงกะบ๊วยมาก จนไอซ์ต้องกูเกิลให้ว่าถ้าเป็นซัมซวยจะต้องมีการ setting เพิ่มเติม อ่าวเห้ยแล้วถ้าเรามาคนเดียวแล้วยัดซิมเข้าไปแล้วใช้ไม่ได้มิซวยแย่เหรอ คือสุดท้ายแล้วเราก็คงหาทางแก้จนได้นั่นแหละแต่ชีวิตคงลำบากกว่านี้มาก แต่ไม่เป็นไรยกโทษให้เพราะค่าโทรกลับไทยถูกมาก แถมได้เน็ตเยอะมาก ฮ่าๆ

กลับถึงที่พักเที่ยงคืนกว่าๆ สภาพร่างกายเหนื่อยล้า เน่า โทรมมาก อยากจะนอนเต็มที่ เลยต้องพึ่งทิชชูเปียกเพื่อนยามยาก ไม่เป็นไรขนมาเยอะใช้ทุกวันก็ยังได้ อิอิ

ห้องน้ำที่นี่เป็นห้องน้ำรวม คือพอเราไปฉี่ใช่ปะ นั่งๆอยู่ได้ยินเสียงผู้ชายเดินเข้ามา 3-4 คน เราก็ตกใจเว่ย ถ้ามันคิดจะทำมิดีมิร้ายอะไรเราจะทำยังไง ผู้หญิงบอบบางตัวคนเดียวต้องต่อสู้ไม่ได้แน่ๆ เลยรอดูเชิงอยู่ในห้องส้วม แล้วฮีๆทั้งหลายมาแปรงฟันจ้า แปรงไปเม้าไป แม่ง จนเราทนไม่ไหวขี้เกียจรอละ เลยออกมาเลย ปรากฎว่า…หล่อมากกกกกก หล่อผมทองนัยตาชวนฝัน โอ๊ย รู้งี้แต่แรกคงไม่กลัวหรอกเนาะ ฮ่าๆ

จบแล้วเรื่องราวของวันแรก ที่มีเจ้า(น้อง)ชายขี่ม้าขาวมาช่วย แต่ต่อจากนี้ไปอีก 17 วันเนี่ย ตัวคนเดียวแล้วนะจ๊ะ สู้ๆนะ 🙂

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s