Once upon a time on Mount Kinabalu #2# สวัสดี โกตา คินาบาลู

ถึงสนามบินโกตาคินาบาลูแล้วก็ต้องไปผ่าน immigration อีกรอบ (แล้วที่ตรูผ่านมาแล้วที่ KLIA คืออัลไล ทำไมต้องทำสองรอบ งง???) ก้าวแรกที่ก้าวพ้นตัวเครื่องบินมา ความรู้สึกแรกเลยก็คือ…ร้อนจัง ร้อนๆอบๆยังกับเมืองไทยแหนะ ทำไมอากาศช่างแตกต่างกับตอนอยู่บนเครื่องที่เปิดแอร์เย็นยังกับอยู่ขั้วโลก แบบนี้จะป่วยไหมหนอ…

พอรับกระป๋งกระเป๋าเสร็จก็ออกมาเจอคนของ Amazing Borneo มารอรับอยู่พอดี แก๊งเรา 7 คนได้เหมาไปทั้งรถตู้เลย คุณ driver ชื่อ Gimon ก็อธิบายเรื่องราวเล็กน้อยตามรายทางที่รถผ่านไป ฟังทันบ้างไม่ทันบ้าง ฮีก็ชี้ให้ดูตึกดูห้างอะไรไปตามเรื่อง… ไม่อินอะ แล้วก็เริ่มคุยกันถึงเรื่องเชื้อชาติ ศาสนา ว่าที่เมืองนี้มีคนจีนเป็นประชากรส่วนใหญ่ พอๆกับชาวมลายู และนับถือคริสต์ พอๆกับอิสลามเลย รองลงมาก็พุทธ… (เราฟังผิดเปล่าหว่า ถ้าผิดช่วยแก้ด้วยนะฮัฟ) แล้วก็บอกว่า เราจะนั่งรถกันไปประมาณสองชั่วโมง เป็นทางตรงชั่วโมงนึง แล้วก็ทางขึ้นเขาอีกประมาณชั่วโมงนึง เอาละไง กลัวเมารถ ยาก็อยู่ในกระเป๋าใหญ่ไม่มีติดตัวอยู่ เอาเป็นว่าหลับหนีเลยละกันจะได้ไม่เมา 😛

แต่สรุปว่าแทบไม่ได้นอนเลย แรกๆก็นอนฟังคนอื่นคุยกันเล่าเรื่องนั่นนี่เพลินๆ เผลอแปบเดียวขึ้นเขาละ อากาศเริ่มเย็น มองไปข้างทางมีแต่ป่าเขาลำเนาไพร ชอบจัง ♥ ระหว่างทางแอบเห็นยอดเขาที่เราจะต้องขึ้นไปด้วยนะ มันดูสูงใหญ่อลังการมากๆ ไม่น่าเชื่อว่าอีกไม่นานเราจะได้เข้าไปสัมผัสถึงความยิ่งใหญ่นั้นด้วยตัวและหัวใจและสองเท้าของพวกเราเอง ตื่นเต้นจังเลย……..

ระหว่างทางก็นั่งกดขี้มูก (ชื่อของนาฬิกา gps เราเอง น่ารักเนาะ) ดูระยะของความสูงที่ค่อยๆไต่ขึ้นไปเรื่อยๆ นึกแล้วอยากจะเขกกะโหลกตัวเองเที่่ทำให้เปลืองแบตโดยใช่เหตุ แต่จริงๆแล้วถ้าเราพกสายชาร์จมามันก็คงจะดีกว่านี้ ขี้มูกคงจะไม่ต้องไปม่องเท่งกลางทางแบบนี้ เห้ออออ เสียดายยยยยยยยยยยยยยย

เวลาประมาณหกโมงเย็น ไจม่อนก็ชี้ให้ดูว่าซ้ายมือมีทางแยก นี่คือทางเข้าอุทยานคินาบาลูที่พรุ่งนี้เราจะมาเริ่มเดินกัน แต่วันนี้เราจะเลยไปที่รีสอร์ทก่อน แล้วรถก็ค่อยๆขับลดระดับลงสู่หุบเขาเบื้องหน้า…

ระหว่างทางก็ดูจะเป็นสถานที่ท่องเที่ยว ชมวิวมากมาย เป็นเมืองย่อมๆดูไม่เหมือนสถานที่สูงห่างไกลความเจริญเลย แต่เราก็ชมวิวกันได้ไม่ชัดนักเพราะฟ้าเริ่มมืดแล้ว ใช้เวลานานประมาณนึงเลยกว่าจะถึงรีสอร์ท คืนนี้เราจะพักกันที่ Kinabalu Pine Resort เย่ย์ย์ย์…….

ด้วยความที่พวกเราได้ข้อมูลมาว่ารีสอร์ทของเราเนี่ยวิวดีมาก(คุณพี่บีบีบอกมา) มองเห็นตัวภูเขาจากตรงห้องนอนเลย แบบนี้เราก็อยากจะเก็บภาพสวยๆไว้อะเนาะ พอดีตอนกลางคืนเมฆหมอกเยอะมากเลยมองอะไรไม่เห็น แต่กะว่าพรุ่งนี้เช้าไม่พลาดแน่ ไจม่อนนัดกินข้าวเช้า 7 โมง แล้วจะออกเดินทางไปอุทยานตอน 7.30 เราเลยตื่นมาตั้งแต่ตี 5 ครึ่ง เลย กะว่าจะได้ไปเดินชมวิวให้หนำใจแล้วค่อยกลับมาจัดกระเป๋าได้แบบไม่เร่งรีบมากเกินไปนัก ตื่นมา 5.30 เป๊ะรีบเข้าห้องน้ำ ตอนอยู่ในห้องน้ำก็ได้ยินเสียงน้ำจากข้างนอก ก็งงๆว่าทำไมมีเสียงน้ำไหล จะว่าเราอยู่ใกล้น้ำตกก็ไม่ใช่ เอ๊ะหรือว่าท่อประปาแตกกันนะ จะใช่หรือไม่ใช่หว่า >_< งงไปงงมาก็ได้อีกสมมุติฐานนึง ม่ายนะ กรีดร้อง หวังว่ามันจะไม่ใช่สิ่งที่เรากลัวที่สุดสำหรับทริปนี้ ฝนตก!!! ออกจากห้องน้ำรีบเปิดหน้าต่างออกไปดู ชัดเลยจ้า พื้นเปียกเจิ่งนอง เวรกรรมมาก แทบจะทรุดลงไปกองตรงพื้นแต่บังเอิญนั่งอยู่บนเตียงเลยทรุดไม่ได้ได้แต่นั่งเซ็ง ฟ้านี่อย่างขาวเลย ฝนก็ตกพรำๆ ถ้าวันนี้เรามานอนบ้านพักตากอากาศคงจะเป็นบรรยากาศที่ดีมากๆเลย แต่มันไม่ใช่ เรากะลังจะไปเดินป่ากันนะครัช เห้ออออออออ

DSC07526_

ภาพเปรียบเทียบ สิ่งที่ฉันคิด –ภาพบน(ก็อบมาจากกูเกิล) vs  สิ่งที่ฉันเห็น –ภาพล่าง เมืองในสายหมอก T_T

12771796_10154652566883378_8746708362187891057_o

กว่าจะโอ้เอ้ กินข้าวเช้า ถ่ายรูปหมู่ พวกเราก็ออกเดินทางจากรีสอร์ทด้วยเวลาประมาณ 8 โมงเช้า สายฝนก็ยังคงโปรยปรายอยู่ อากาศดีมากจริงๆ แต่ในใจเต็มไปด้วยความกังวล…

1-1

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s