พักใจ ไม่พักกาย ณ ดอยหลวงเชียงดาว +++ Chapter1 +++ เริ่มออกเดินทาง

ออกเดินทาง พฤหัสที่ 22 มกราคม 2015 นัดกันที่บิ๊กซีสะพานควาย…

ด้วยความงกวันลา วันนั้นเลยแหกขี้ตาตื่นไปทำงานแต่เช้า เพื่อที่จะออกจากที่ทำงานก่อนเวลา และกลับบ้านมากินข้าว/อาบน้ำ/แปรงฟัน ให้เรียบร้อย ก่อนออกเดินทางฝ่ารถติดไปยังจุดนัดพบ เรียกได้ว่าพอก้าวเท้าขึ้นรถเมื่อไหร่ก็พร้อมจะเข้าสู่นิทรารมย์ได้ทันทีไม่ต้องเตรียมตัวอะไรเพิ่มอีกแล้ว นี่ล่ะหนาชีวิตมนุษย์เงินเดือนตัวน้อยๆ วันลา(ตอนนั้น)ก็มีไม่มาก แต่ก็ยังอยากจะเที่ยว สิ่งที่ต้องแลกเพื่อให้ได้มาเพื่อสิ่งที่ต้องการ ก็คือความเหนื่อยล้ากว่าคนทั่วไป แต่ทำไงได้ล่ะ ใจมันรักก็ต้องทนกันไป

พอไปถึงจุดนัดหมาย ที่ศูนย์อาหารของห้าง ก็เจอสมาชิกในทริปมากันเกือบครบแล้ว มีน้าเราคนเดียวที่ไปด้วยกัน ก็ไปเจอพี่อั้ม พยาบาลสาวคนสวยเพิ่มมาอีกคน นอกจากนั้นไม่รู้จัก หันมองหน้าแต่ละคน โห นี่มันทริปเด็กมหาลัยหนีเที่ยวรึเปล่าฟระ เด็กๆหน้าใสๆมากันก๊วนใหญ่มาก คุยกันโขมงโฉงเฉงเสียงดังมาก เหมือนรู้จักกันมาซักสองสามชาติแล้ว เราก็เหนื่อยๆร้อนๆแบกของหนักๆมา (หมดกันที่อุตส่าห์อาบน้ำสระผม) ก็เกิดคำถามขึ้นเล็กๆว่า นี่เราจะต้องเดินทางกับคนกลุ่มนี้ไปอีก 3 วันเลย จะสนุกเปล่าวะ เค้าดูสนิทกันมาแล้ว เราเป็นชนกลุ่มน้อยเงียบๆแก่ๆ -*-

แต่เอาวะ ตอนนั้นสภาพจิตใจเราก็ไม่ค่อยปกตินัก เอาจริงๆถ้ายังไม่ได้จ่ายค่ามัดจำก็อาจจะยกเลิกแล้วด้วยซ้ำ นี่ต้องแบกหัวใจที่ชอกช้ำไปเดินป่าขึ้นยอดเขาที่สูงอันดับ 3 ของประเทศ ยังไงก็คงไม่มีอะไรเลวร้ายไปกว่าที่เป็นอยู่แล้วมั๊ง เอาวะ ลุยๆๆๆ

ภาพตัดมาที่เช้ามืดของวันศุกร์ที่ 23 มกราคม เวลาประมาณตีห้า รถตู้จอดที่ตลาดเชียงดาว ซื้ออาหารสดขึ้นไปเป็นเสบียงบนดอย พอเค้าเปิดประตูรถ ลมเย็นที่ไหลเข้ามาถึงกับทำให้หนาวสะท้าน (ที่นั่งหนาวมาทั้งคืนยังไม่ถึงกับสะท้านไง) มองเห็นอนาคตอันเจ็บปวดอยู่รำไร เพราะขนาดนั่งอยู่บนรถตู้ เสื้อกันหนาวตัวเดียวที่เราพกมายังไม่สามารถให้ความอบอุ่นกับร่างกายน้อยๆได้เพียงพอ แล้วจะนับประสาอะไรกับอากาศบนยอดดอยสูง ยิ่งถ้ารวมกับสายลมที่จะพัดมาเพิ่มด้วยแล้ว นรกแน่นอน แต่เอาวะ มาขนาดนี้แล้วยังไงก็ต้องลุยกันต่อไป คงต้องใช้สูตรเดิมที่เคยใช้มาตอนไปไต้หวันแล้วเครื่องกันหนาวไม่พอ คืออาศัยใส่หลายชั้นเข้าสู้ (นี่แกเคยมีประสบการณ์เสื้อกันหนาวไม่พอแล้วยังไม่เจียม ยังปล่อยให้เกิดขึ้นเป็นครั้งที่สองอีกนะ เจริญจริงๆ)

ทัวร์พาเรามาทำธุระส่วนตัวกันที่ปั๊มน้ำมัน (ที่ไหนไม่รู้จำไม่ได้) ก็ล้างหน้า แปรงฟัน ทาครีม เขียนคิ้ว ไปตามเรื่อง ซักพักก็พาไปลุยอาหารเช้า จำได้ว่ากินไม่ค่อยลงเลย มีคนเตือนว่าให้กินเยอะๆ เดี๋ยวจะต้องใช้แรงอีกมาก คือเราก็รู้อะนะแต่กินไม่ลงจริงๆ ปกติเป็นคนกินข้าวเช้าทุกวันอยู่แล้วเพียงแต่กินในปริมาณไม่มาก ถ้าเกิดจะให้ยัดเข้าไปเป็นพิเศษในวันนี้กลัวร่างกายจะรับไม่ไหว ไม่เป็นไร ไปตายเอาดาบหน้าละกัน หุหุ

จากนั้นไม่นาน รถตู้สองคันของกรุ๊ปเราก็เดินทางไปถึงที่ทำการของวนอุทยานเชียงดาว เราจัดแบ่งข้าวของที่จะให้ลูกหาบนำขึ้นไปให้ไว้ตรงนี้ สัมภาระส่วนที่จะนำติดตัวก็แยกออกมาต่างหาก ก่อนจะนั่งรถต่อเพื่อไปยังจุด start ที่เค้าเรียกว่า เด่นหญ้าขัด แค่เห็นลูกหาบยืนต่อคิวแบ่งของที่จะแบกหามขึ้นไปเราก็ชักเริ่มจะตื่นเต้นแล้วสิ การเดินทางครั้งสำคัญกำลังจะเริ่มขึ้นแล้ว นี่จะเป็นจุดสุดท้ายที่เราเข้าห้องน้ำ โดยมีไฟฟ้าและน้ำประปา หลังจากนี้อีกมากกว่า 50 ชั่วโมง เราจะไปใช้ชีวิตกลางป่าเขาไร้สิ่งอำนวยความสะดวกใดๆ

พร้อมจะออกเดินทางแล้ว เซลฟี่กับเปีย หมอฟันคนเก่ง เพื่อนคนแรกที่เรารู้จักจากการนั่งรถตู้ข้างๆกันมาทั้งคืน โพกผ้ากันยังกับกองโจร -*-

DSC04610__

นี่คือรถขนหมูที่ชาวเราใช้เดินทางกันไปยังเด่นหญ้าขัด เป็นกระบะธรรมดา มีไม้มาพาดไว้ให้เป็นเก้าอี้นั่ง สุดท้ายแล้วเราทนหนาวไม่ไหวลงไปกองกับพื้น ให้ห้องโดยสารหน้ารถเป็นเกราะกำบังลมหนาวที่เข้ามากรีดผิวเนื้อของเรา

DSC04611__

ปุเลงๆไปเป็นสิบกิโลเมตรได้ ผ่านทางแยกที่จะไปดอยแม่ตะมานด้วย MY DREAM DESTINATION ของเราเชียว ไม่เป็นไร ไว้คราวหลังต้องกลับมาเยี่ยมให้ได้ รถขับผ่านทางลูกรังที่สภาพถนนแย่ขึ้นเรื่อยๆกระแทกจนเราสงสัยว่าตับไตไส้พุงคงจะกองรวมกันไปแล้ว สุดท้ายก็มาถึงจนได้ และแล้วชาวเราก็ได้พบเจอสิ่งที่อยู่นอกเหนือความคาดหมายอีกสิ่งหนึ่ง เพื่อนเก่าที่ห่างหายกันไปนาน ไม่คิดว่าจะได้เจอในเร็ววัน แต่เรากลับมาพบเจอเธอโดยบังเอิญ…พญาเสือโคร่ง

DSC04631__

DSC04620__

DSC04622__

ณ จุดนี้เอง ที่ทางทัวร์ได้แจกข้าวห่อไว้กินระหว่างทางเป็นอาหารมื้อกลางวัน และคะยั้นคะยอให้แบกน้ำเปล่ากันขึ้นไป คนละอย่างน้อยสามขวด แม่เจ้า ตัวหนูก็เล็กแค่นี้ หลังก็สั้นแค่นี้ กระเป๋าก็ใบเล็กแค่นี้ เลยแอบโกงนิดนึง รับน้ำมาแค่ 1 ขวด เพราะมีน้ำเปล่าหลือจากเมื่อคืนอยู่ประมาณครึ่งขวด รวมกับเกลือแร่ที่พกไปอีกขวด ก็รวมเป็นสองขวดครึ่ง น่าจะพอไหว ขวดน้ำทั้งหมดเราต้องเก็บเอาไว้ใช้งานตลอดชีวิต 3 วันหลังจากนี้ เพราะข้างบนจะไม่มีน้ำเปล่าขาย เราต้องใช้ขวดเหล่านี้แหละไปรองน้ำจากกองกลางเพื่อใช้ดื่มหรือทำธุระที่จำเป็น >_< โนว ไม่ใช่สิ่งที่คิดแน่นอน แค่ไว้แปรงฟันเท่านั้นแล นอกนั้นอย่างอื่นก็ทิชชูเปียกล้วนครัช…

10835040_10152644790652934_6842026235220089560_o

โอเคเนาะ ถ่ายรูปกันยังไม่หนำใจ แต่โดนเร่งแล้ว เพราะเวลาเข้าใกล้ 11 โมงแล้ว ถ้าช้ากว่านี้อาจไปถึงจุดกางเต๊นท์ช้าเกินไปได้ เลยต้องเอ่ยคำอำลาเพื่อนเก่าอย่างไม่ค่อยเต็มใจนัก ไว้วันหลังเราคงได้พบเจอกันใหม่ที่ไหนซักที่นึงนะ ตราบใดที่เรายังไม่หยุดเดินทาง เราต้องได้พบกันอีก

เริ่มออกเดินทางแล้วจ้า…

10865920_10152648972332934_5643427637234080164_o

 

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s