>> ตะลุยเดี่ยวเที่ยวไตัหวันในวันฝนพรำ #1 กว่าจะมาถึง <<

>> ตะลุยเดี่ยวเที่ยวไตัหวันในวันฝนพรำ #1 กว่าจะมาถึง <<

เนื่องด้วยเราได้รับข้อมูลความรู้+มุมมองการท่องเที่ยวจากห้อง BP เยอะมาก จนบางครั้งก็เหมือนได้ไปเที่ยวกับเค้าด้วยกันเลย
ไปไต้หวันคราวนี้ จึงอยากแบ่งปันประสบการณ์ตอบแทนทุกคนบ้าง
รวมทั้งเป็นการขอบคุณทุกคนที่เข้าไปช่วยปรับแต่งแพลนในกระทู้นี้ด้วย http://www.pantip.com/cafe/blueplanet/topic/E11723277/E11723277.html

ขอบคุณมากๆค่ะ

ไปเที่ยวไต้หวันทริปนี้ตอนแรกไม่ได้ตั้งใจจะไปเลย
แต่ว่าต้องไปงาน Conference ที่ Academia Sinica ก็เลยถือโอกาสเที่ยวนอกเหนือจากไปประชุม

(ทำไปทำมากลายเป็นเที่ยวเป็นหลัก แล้ว Conference เป็นรองได้ยังไงก็ไม่รู้)
ออกเดินทาง 26 กุมภาพันธ์ ตอนบ่ายๆ กลับถึงเมืองไทย 1 มีนาคม ดึกๆ

บินไปกับสายการบิน KLM 9200 บาท เครื่องบินลำใหญ่ดี แต่ว่าเค้าจะยกเลิกเส้นทาง ไทย-ไต้หวันแล้ว น่าเสียดายมากๆ
พาสปอร์ต ไปทำที่ตึกเอ็มไพร์ สาทร ก่อนเดินทางประมาณเดือนนึง เรียบร้อยดีไม่มีปัญหา
ที่พัก เราพักที่ Guest House ของที่จะไป conference หรูมาก ไม่แพงด้วย แต่ว่าอยู่แถวๆ Nangang จะเดินทางลำบากนิดนึง

จากนั้นก็เป็นการหาข้อมูลที่ท่องเที่ยว
โดยส่วนตัวเราเป็นคนชอบเที่ยวป่าเขามากๆ แถมก็รักการชอปปิ้งไม่แพ้กัน แต่ว่าไต้หวันก็ขึ้นชื่อเรื่องของกิน ถ้าไม่ไปตระเวณกินก็กระไรอยู่
สรุปว่าไปมันให้หมดทุกอย่างเลย ฮ่าๆ
มันเลยออกจะเป็นทริปลูกครึ่ง ชะโงกทัวร์ ผสมกับ แบคแพคลุยเดี่ยว ทั้งงบจำกัด แถมฟังพูดอ่านเขียนจีนไม่ได้เลย
พูดได้ประโยคเดียว หว่อ-ซื่อ-ไท่-กั๋ว-เหลิน ==> ฉันเป็นคนไทย

พร้อมแล้วก็…เดินทางกันเลยดีกว่าค่ะ

ตามตาราง เครื่องออกบ่ายสองกว่า ก็อุตส่าห์ไปถึงสุวรรณภูมิตั้งแต่เที่ยงๆ แต่กว่าจะผ่านต.ม.เข้าไปก็ประมาณชั่วโมงกว่า
พอเข้าไปได้ก็วิ่งอย่างเดียวเลย ไปถึงgateเค้าเดินเข้าไปกันเกือบหมดแล้ว เฉียดฉิวมาก
ด้วยความที่ไปคนเดียว เลยขอเกาะหน้าต่างไว้ก่อน เลือกตรงปีกเลย วิวสวยใช้ได้เชียว ^^”

ไปถึงสนามบินประมาณทุ่มนึง (เพราะมัวไปบินวนรอบสนามบินประมาณ10นาที ไม่รู้เกี่ยวกับแผ่นดินไหวรึเปล่า)
ตอนไปถึงก็แอบลนๆนิดนึง ทำอะไรไม่ถูก ก็เดินตามคนอื่นเอา กว่าจะผ่าน immigration กว่าจะรับกระเป๋า กว่าจะไปซื้อซิมโทรศัพท์ ก็ประมาณทุ่มครึ่ง
ไปซื้อตั๋วรถเข้าเมือง เดินไปถึงตรงที่ขายตั๋วก็โดนพ่นภาษาจีนใส่ เราก็บอกว่าเราพูดจีนไม่ได้ เค้าก็พ่นภาษาญี่ปุ่นใส่อีกรอบ เราก็งงหนัก
เลยใช้วิชามารพ่นกลับไป หว่อ-ซื่อ-ไท่-กั๋ว-เหลิน ฮ่าๆ ทีนี้เค้าเลยยอมพูดอังกฤษกับเรา(โล่งไป)
ซื้อตั๋วของ Kuakoang 125NT ไปลง Taipei Main Station
ลงรถเสร็จก็เหวอต่อ ไม่รู้จะเดินไปทางไหน ฝนตกปรอยๆ เริ่มรู้สึกหนาว
พอดีเห็นตึกใหญ่ๆอยู่ตึกเดียวเลยเดินเข้าไป แล้วก็ไปถามๆเค้าว่านี่ใช่ MRT Taipei Main Station รึเปล่า
ในนั้นใหญ่มาก ยังกับห้างแหนะ มีขายของเพียบ เราก็เริ่มหิวๆละเลยว่าจะซื้อเสบียงเข้าไปกินในที่พัก
พอกำลังจะเดินเข้าร้าน คนที่เราไปถามทางตะกี้ เค้าเดินตามเรามา แล้วบอกว่า จะไปMRTต้องไปทางนี้ แล้วก็พาไปดูป้าย
ใจดีมากเลย อุตส่าห็เป็นห่วง (แต่หนูหิวนะ T_T) ก็เลยขอบคุณเค้าอีกรอบ แล้วเดินลงไปชั้นล่าง (กลัวเค้าจะเป็นห่วงอีกรอบ ฮ่าๆ)

ไปซื้อนมกล่องกับเค้กที่ 7-eleven 50NT
ตอนนั้นฝนก็ตก อากาศก็เย็น เสื้อเราก็สุดแสนจะไม่เข้ากับบรรยากาศ เลยเกิดอาการปวดหัว เลยจะซื้อพารากับพนักงาน 7
แต่เค้าดันไม่ได้อังกฤษอีก เขียนไปก็ไม่เข้าใจ สรุปว่าไม่ได้ซื้อ เราก็งงๆว่า เราควรจะพูดว่าจะเอาไทลินอล(เหมือนในโฆษณารึเปล่า อิอิ)

ลากของพะรุงพะรังไปทาง Bannan Line แถมบางช่วงไม่มีบันไดเลื่อน ต้องแบกกระเป๋าลงบันไดอีก ทรหดมาก
โชคดีมีคนมาช่วยแบกให้เราช่วงนึงด้วย เค้าอาจจะสมเพชเรา ฮ่าๆ (จริงๆก็มีลิฟท์นะ แต่เราไม่รู้ว่าลงไปข้างล่างแล้วจะมีเครื่องขายeasy cardรึเปล่า เลยลงบันไดเรื่อยๆ)
กว่าจะถึง Nangang Exhibition Hall ก็สามทุ่มกว่า ตอนนั้นอยากจะร้องไห้ ทั้งหิว ทั้งหนาว ทั้งเหนื่อย
แถมเอาจริงๆยังไม่รู้จะเข้าที่พักยังไงเลย รู้แค่ที่อยู่ แต่ไม่รู้ว่าต้องลงรถตรงไหน ป้ายไหน
ก็ไปดูแผนที่ตรง MRT แล้วนั่งไล่รถเมล์ที่ผ่านถนนที่เราจะไป ก็เกินไปตรงทางออกนั้น
พอออกทางออกตามนั้น ปรากฎว่า โอ้ รถขับชิดขวา ต้องข้ามถนนไปแถมมีแต่สะพานลอยไม่มีทางม้าลาย
เราไม่มีทางเลือกแล้ว ให้แบกกระเป๋าข้ามสะพานลอยนี่ขอนอนตรงนั้นยังจะดีกว่า
เลยมองๆรถแล้ววิ่งเสี่ยงตำรวจข้ามถนนไปเลย (ตื่นเต้นมาก) เด็กๆไม่ควรเอาเป็นเยี่ยงอย่างนะคะ

พอขึ้นรถเมล์ เราก็บอกเค้าชื่อที่จะไปพักให้คนขับ แล้วถามว่าผ่านใช่ไหม แล้วถ้าถึงให้ช่วยบอกหน่อย แล้วเค้าทำหน้างงใส่
เอาแล้วไง คนขับพูดอังกฤษไม่ได้ อึ้งไปสามวิ
เสร็จแล้วเลยเอาที่อยู่ที่เป็นภาษาจีนให้เค้าดู เค้าก็เพิ่งเข้าใจ – -” รอดไป
แต่พอลงป้ายรถเมล์แล้วเดินเข้าAcademiaไป ก็เจอคุณยาม แล้วบอกว่าจะมาพักที่ Guest House
ท่านยามทำหน้างงใส่ เราเลยบอกว่า มา conference คุณยามก็ยังทำหน้างงอีก คราวนี้เราก็งงใส่บ้าง ฝนก็ตก เหนื่อยก็เหนื่อย ตอนนั้นสี่ทุ่มกว่าแล้ว
ยามเลยบอกว่า ให้เข้าไปตรงป้อมเค้า แล้วเดี๋ยวเค้าโทรถามคนอื่นต่อให้
ป้อมยามไฟก็ดับเราก็เดินงมๆเข้าไป จริงๆเราควรจะกลัวใช่ไหม แต่ ณ จุดนั้น ทั้งเหนื่อย ทั้งล้า อยากจะขอคุณยามนอนที่ป้อมให้รู้แล้วรู้รอด ฮ่าๆ
ในที่สุด คุณยามก็สามารถติดต่อ Activity Center ที่เราจะต้องไปพักจนได้ เห้อ – -” แถมยังช่วยลากกระเป๋าไปให้ ใจดีสุดๆเลย
เดินมาถึงที่ Guest House แล้ว ก็อยากจะกรี๊ด คือสวยมาก หรูมาก จนอยากจะเรียกโรงแรมแทน Guest House
พอเข้าที่พักแล้วก็วางของแล้วถ่ายรูปก่อนเลย (ก่อนที่มันจะเละ ฮ่าๆ)
แล้วก็โทรศัพท์กลับบ้าน อาบน้ำ แล้วก็นอนแบบหนาวๆ เป็นอันจบวันแรกในไทเป ทุลักทุเลสุดๆ

Repost from http://www.bloggang.com/mainblog.php?id=littlew00dy&month=06-03-2012&group=9&gblog=4

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s