บันทึก DNF แรกของฉัน # หลวงพะเยาเม้าเท่นรัน 2017

แรงบันดาลใจในการสมัครงานนี้มันเริ่มต้นตั้งแต่ปีที่แล้ว อยากสมัครแต่ว่าไม่ผ่านควอลิฟายเลยได้แต่มองตาปริบๆ แล้วบุญพาวาสนาส่งทำให้เรามีโอกาสได้มาเดินป่าที่ดอยหลวงพะเยาแห่งนี้ในวันเดียวกับที่เค้าจัดงานวิ่งด้วยความบังเอิญ การเดินป่าครั้งนั้นมันหนักหนาสาหัสพอควรเลย เส้นทางที่เดินนั้นเราคิดว่าเป็นทางที่ยากที่สุดที่เคยผ่านมาเส้นนึง พอรวมกับการต้องแบกสัมภาระหนักเป็นครั้งแรก มันเลยทำให้ท้อแท้ทั้งกายและใจ ค่อยๆเคลื่อนร่างกายไปอย่างช้าๆ มองนักวิ่งคนแล้ว คนเล่า เคลื่อนที่ผ่านเราไปด้วยความรวดเร็ว โอโห… ดูดีจังเลยนะ ถ้าเป็นเราจะทำได้แบบนี้บ้างไหม แต่ก็ได้แต่คิดเพราะแต่เกณฑ์วิ่งขั้นต่ำที่ใช้สมัครงานนี้เรายังวิ่งไม่ได้เลย

ภูกระดึงเดือนห้า ยังไม่เข้าเดือนหก แต่ฝนก็ต๊กพรำๆ

ไปภูกระดึงเดือนห้า ไปซันนี่บ่นไอ้หยา เราจะไปกันอีกจริงๆเหรอฮับ… ก่อนหน้านี้เคยคิดจะมาเที่ยวภูกระดึงตอนวันปิดภูนั่งๆนอนๆเล่นซักสองสามวัน ก็คิดว่าอากาศมันคงจะร้อนๆแล้งๆ คนน้อยจะได้เงียบสงบดี แต่ด้วยวันลาที่จำกัดเลยพับโครงการไป แล้วพอดีปีนี้ฝนมาไวกว่าที่คิด แล้วรูปน้ำตกอันสวยงามที่ผ่านตาเราเข้ามาก็ล่อหลอกให้เราต้องไปหาเขาอีกครั้ง เหมือนที่เคยเป็นมาซ้ำแล้ว ซ้ำเล่า

ปุบปับทัวร์ ทริปหนีกรุง ไปซ้อมเทรลที่น้ำตกสามหลั่น

วันก่อนบ่นว่าเบื่อๆ อยากเข้าป่า แต่ช่วงนี้ไม่มีทริปเลย เพราะว่าวันลาก็เตรียมไว้กับทริปยาวที่วางแผนไว้ปลายปี แล้วอยู่ๆก็มีคนชวนเข้าป่าไปซ้อมเทรลใกล้ๆกรุงเทพฯ ไปเช้าเย็นกลับ ไม่ต้องลางาน ดีงามมากมาย แต่ทั้งหมดนี้ต้องแลกมาด้วยการตื่นเช้ามากเพื่อให้ไปถึงตอนที่แดดไม่ร้อนจนเกินไป

the NAViGATOR #2 ไกลแค่ไหนคือใกล้

ปกติเวลาพูดถึงงานวิ่ง เค้าจะมีเกณฑ์ที่วัดเป็นเวลาใช่มะ ว่าเราใช้เวลาเท่าไหร่ในแต่ละระยะทางที่จัดแข่งขัน ไม่นานมานี้เพิ่งจะรู้จักการวิ่งอีกรูปแบบนึงที่ใช้เกณฑ์เป็นระยะทาง ว่าใครวิ่งได้กี่กิโลเมตรภายในเวลาของการแข่งขันนั้นๆ โดยทุกรายการที่เคยเจอจะมีเส้นทางวิ่งที่กำหนดชัดเจน ขึ้นอยู่กับว่าใครทำความเร็วได้มากกว่าก็จะใช้เวลาน้อยกว่า หรือว่าเก็บระยะได้มากกว่าก็ว่ากันไป แต่สำหรับรายการที่เราเพิ่งจะไปเข้าร่วมมา มันไม่ใช่ทั้งสองแบบที่พูดมาข้างต้น เป็นรายการที่ผู้เข้าแข่งขันสามารถออกแบบเส้นทางวิ่งได้เองทั้งหมด อยากจะไปตรงไหนก่อนหลังก็ได้ หรือตรงไหนไม่อยากไปเลยก็ยังได้ ขอแค่กลับมายังจุดเริ่มต้นให้ทันในเวลาที่กำหนด เออแปลกดีนะ แค่คิดก็สนุกแล้วเนาะ

City Run บ้าน-พิพิธภัณฑ์ชาวบางกอก

29 มกราคม 2559 หลังวันตรุษจีน1วัน อาม่าบอกให้งดไว้ทุกข์ช่วงนี้ เราเลยยอมไม่ใส่เสื้อสีเข้มไปวิ่งวันนึง แต่ว่าทำใจใส่เสื้อแดงไม่ได้ เลยขุดกรุเอาเสื้อแมนยูฯสีขาวขอบแดงมาใส่ ถือเป็นจุดตรงกลางที่ทุกคนควรยอมรับได้เนาะ อาการเจ็บจากการวิ่งยาวสัปดาห์ก่อนหายไปแล้ว กลางสัปดาห์ก็เวทหนักแบบเต็มที่ ขาก็ดูน่ารักไม่มีงอแง แต่ว่าเบื่อจะวิ่งวนในสวน คราวนี้เลยลองไปซิตี้รันคนเดียวดู เส้นทางจากบ้านเรา ผ่านถนนสาธุประดิษฐ์-จันทน์-เจริญกรุง มุ่งหน้าสู่พิพิธภัณฑ์ชาวบางกอก ออกจากซอยบ้านยังเขิลๆอยู่ก็เลยเดินเร็วเอาแล้วค่อยเริ่มวิ่งตอนออกถนนใหญ่ วิ่งคนเดียวทำไมรู้สึกมีคนมองเยอะกว่าตอนวิ่งกันเป็นกลุ่มแฮะ คนเดินถนนก็มอง พี่วินมอเตอร์ไซค์ก็มอง เราก็ก้มหน้าก้มตาวิ่งไป อากาศค่อนข้างร้อนเพราะเราออกวิ่งสาย ประมาณ 8 โมง ตั้งใจจะซ้อมให้ร่างกายชินกับความร้อนเพราะเดี๋ยวจะไปวิ่งเทรลระยะไกลที่ค่อนข้างแน่นอนแล้วว่าต้องวิ่งจนบ่าย… Read more “City Run บ้าน-พิพิธภัณฑ์ชาวบางกอก”